Novel : Sumirat Hati Sari ; BAB 3
BAB 3
Sore éta, di ruang tengah nu leuleus ku cahaya panonpoé, Sari, Raka, jeung Ibu Sumirat keur riung. Sari nyuguhkeun teh heneut jeung cau nu di goreng, bari haténa rada nyeri ku omongan saméméhna. Tapi anjeunna tetep ngajaga adab. Raka di gigirna, ngajaga suasana supaya henteu tegang.
Ibu Sumirat (ngomong bari nyidik ka Sari): "Sari, cau teh rada teuas. Teh na rada pait. Naha henteu dicoba heula saméméh disuguhkeun?"
Sari (leuleus ngajawab): "Hapunten, Bu. ."
Ibu Sumirat (ngageleng, bari nyeruput teh nu rada pait ceuk manehna): "Nya, mantu ayeuna mah sok buru-buru. Nya masak, nya beberesih, nya ngurus salaki. Tapi hasilna mah... nya kitu."
Raka (ngadeukeutan, bari ngajaga nada sopan): "Ibu, Sari téh geus usaha sabisa-bisa. Anjeunna henteu nyalempang, henteu ngeluh. Anjeunna sok nyimpen rasa dina doana."
Ibu Sumirat (ngomong bari rada nyentak): "Nya, anjeun sok ngabela ka pamajikan. Naha anjeun henteu ngarti, Raka? Ibu mah hayang boga mantu teh nu alus pikeun anjeun."
Raka (leuleus tapi tegas): "Abdi ngarti, Bu. Tapi nu pangalusna téh henteu sok datang tina omongan nu nyucuk. Kadang datang tina sabar jeung silih ngarti."
Ibu Sumirat (ngadenge éta, rada reuwas, tapi masih kekeuh): "Nya, sabar mah alus. Tapi ulah sabar nu nyumputkeun leuleutik. Ulah sabar nu ngajadikeun anjeun teu bisa nyarita."
Sari (ngusap leungeun Ibu Sumirat, bari nyarita leuleus): "Sari henteu nyumputkeun, Bu. Tapi Sari henteu hoyong seueur carios pami sari lepat. Sari rumaos, ibu téh indung ti pameget Sari. Sari hoyong ngajaga rasa hormat."
Ibu Sumirat (ngalemes, tapi masih cerewet): "Nya, hormat mah alus. Tapi ulah sok ngajaga rasa nepi ka anjeun leungit rasa. Anjeunna nu sabar téh kadang jadi korban."
Raka (ngusap tonggong Sari):
"Sari henteu korban, Bu. Anjeunna nu ngajarkeun abdi kumaha carana jadi lalaki nu ngarti. Anjeunna ngajaga rumah tangga ku haté, sanés ku sora."
Ibu Sumirat ngadenge éta, haténa rada ngageter. Anjeunna henteu langsung robah, tapi aya nu nyurup. Anjeunna nginget deui sabaraha kali Sari ngajawab ku leuleus, nyuguhkeun dahareun bari seuri, beberesih bari dzikir. Anjeunna sadar, sabar téh henteu lemah—tapi kuatna iman nu henteu dipintonkeun.
Ibu Sumirat (ngomong bari rada leuleus): "Nya, Sari... mugia anjeun henteu cape. Ibu mah kadang sok ngomong loba. Tapi haté ibu mah henteu salawasna teuas."
Sari (seuri leutik, panonna rada ngambang):
"henteu Bu. Sari sok nyungkeun ka Allah supaya sabarna henteu leungit."
Wanci sore, cahaya panonpoé nyorot leuleus ngaliwatan jandela dapur. Sari nuju nyiapkeun sarapan, nyieun bubur nu leuleus jeung sambel nu henteu teuing lada. Ibu Sumirat leumpang ka dapur, bari nyidik, tapi ayeunamah henteu langsung nyundar.
Ibu Sumirat (ngomong bari nyium bau bubur): "Buburna rada seungit ayeunamah. Nya, meureun aya kamajuan."
Sari (seuri leutik): "Hapunten, Bu. Sari diajar tina cariosan ibu. ."
Ibu Sumirat (ngageleng, tapi haténa rada leuleus): "Nya, anjeun mah sok ngajawab ku leuleus. Ibu kadang sok teu sadar, omongan téh nyucuk. Tapi anjeun henteu pernah ngajawab ku nyentak."
Sari: "Sari sok nyungkeun ka Allah supaya haté henteu beku. Sari hoyong ngajaga kahadean, sanajan henteu sok dipikawanoh."
Ibu Sumirat (ngusap leungeun Sari): "Ibu mah heuras, Sari. Tapi henteu hartina teu bisa leuleus. Kadang haté nu heuras téh asalna ti luka nu lila teu cageur."
Taya nu nyangka, Ikna ngadeukeutan ka dapur, nyaksian obrolan éta. Anjeunna nyarita ku polosna budak smp, tapi kali ieu ku rasa nu jero.
Ikna: "ateu, abdi hoyong diajar ngadamel bubur. Tapi henteu ngan bubur, abdi hoyong diajar sabar."
Sari (ngusap sirah Ikna): " endah teuing bahasana tiasaan geuning ikna , kenging timana ikan teh, Sabar téh henteu gampil, Ikna. Tapi pami urang sabar, urang tiasa ngadangu haté. Sabar téh jalan pikeun nyambungkeun diri jeung Allah."
Ibu Sumirat (ngadenge, haténa ngageter): "Budak ayeuna mah jarang nyarita saperti kitu. Meureun anjeun nu ngajarkeun ku lampah, lain ku omongan."
Sari:
"Sari henteu ngajarkeun, Bu. upami lampah Sari bisa jadi conto, mugia jadi amal."
Dapur nu tadina jadi tempat sindiran, ayeuna jadi tempat pangarti. Ibu Sumirat henteu langsung robah, tapi haténa mimiti muka. Ikna henteu ngan maén, tapi mimiti nanya. Sari henteu nyarita loba, tapi lampahna jadi cahaya.
Raka (nu datang ti luar, nyaksian suasana): "henteu nyangka dapur bisa jadi tempat pangajaran. Tapi ayeuna abdi nyaksian, sabar téh bisa ngagugah haté, bisa nurunkeun cahaya."
Ibu Sumirat (seuri leuleus): "Nya, meureun ibu nu kudu diajar ayeuna. Diajar tina sabar, tina seuri leutik, tina bubur nu henteu teuing lada."
Bersambung ....
Posting Komentar
0 Komentar