"Mun Haté Teu Sujud"

 

"Ripuh Ku Dunya, Leungit Ku Akhirat: Sajadah Nu Nunggu Disambut"

Dunya ayeuna rame. Jalma ngurilingan kota, ngudag waktu, ngudag jabatan, ngudag harta, ngudag pangkat. Tapi sabaraha nu ngudag rida Allah?

Aya nu nganggap hirup téh lomba, nu panggancangna meunang. Tapi sabaraha nu sadar yén ajal téh henteu nanya pangkat?

“Jalma nu sibuk ngitung duit, tapi poho ngitung rakaat. Nu rajin nyusun proposal, tapi lalawora kana niat salat.”

Sholat téh kawajiban, lain pilihan. Tapi ayeuna, loba nu ngajadikeun sholat kawas lampu cadangan—dipaké mun gelap, dipaliré mun caang. Sholat téh lain ukur gerakan. Éta téh obrolan antara manusa jeung Gusti, nu teu bisa diganti ku status media sosial, teu bisa diganti ku rapat direksi.

“Mun dunya geus nyita waktu, sholat téh jalan pikeun mulangkeun rasa. Mun haté geus capé ku ambisi, sholat téh tempat pikeun ngaleupaskeun beban.”

Allah nyarios dina Al-Qur’an:

“Wa aqimish-shalaata li dzikrii.” (QS. Thaha: 14) “Dirikanlah sholat untuk mengingat-Ku.”

“Nu rajin nyusun rencana bisnis, tapi teu nyusun niat salat. Nu bangga ku gelar akademik, tapi teu pernah sujud ka Nu Maha Kawasa.”

“Mun dunya jadi kabagjaan, akhirat jadi beban. Mun pangkat jadi tujuan, sholat jadi gangguan.”

“Mun haté teu pernah ngageter ku ayat, tapi gancang kagét ku harga saham, éta tandana rasa geus jauh ti Gusti.”

 Ngabogarasa téh lain ukur ngarasakeun nikmat, tapi ogé ngabogaan rasa nu nyambungkeun akal jeung manah. Téknologi bisa nyieun jalan, tapi rasa nu nyieun tujuan.

“Mun hirup ukur pikeun ngumpulkeun, tapi teu pernah masrahkeun, éta tandana haté geus leungit rasa syukur.”

“Dunya téh kawas bayangan, dikejar moal kahontal, dilalawora moal ngaganggu. Akhirat téh kawas cahaya, nu nuntun ka jalan nu sajati.”

Sajadah téh teu nyebut, tapi nunggu. Nunggu haté nu leumpang, nunggu rasa nu mulang, nunggu sujud nu tulus. “Mun dunya geus nyita sagalana, sajadah téh tempat pikeun mulangkeun sagalana.” Hayu urang sambut sajadah, sabab sajadah téh jalan pikeun nyambungkeun rasa jeung Gusti, jalan pikeun mulangkeun manusa ka asalna: lemah, butuh, jeung nyuhunkeun.